Ἡ Θεσσαλονίκη δέν ἦταν ποτέ πολυπολιτισμική, ἀλλά ἑλληνική καί χριστιανική Τήν Κυριακή 27 Ὀκτωβρίου 2024 στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί ὧρες 11:30 - 13:00 στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα ὁ πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής π/Θεόδωρος Ζήσης ἀνέπτυξε τό θέμα "Θεσσαλονίκη ἡ φιλομόναχος". Κατά τό 1985 ἡ Θεσσαλονίκη γιόρτασε τά 2300 χρόνια τῆς ἱστορίας της (315 π.Χ. - 1985 μ.Χ.). Κατά τό τρέχον ἔτος (2024) συμπληρώνει τά 2339 ἔτη, διατρέχει τήν τρίτη χιλιετία τῆς ζωῆς της, χωρίς νά γεράσει καί νά παρακμάσει, ἀλλά πάντοτε ἀνθηρή καί ἀκμαία,μέ ταυτότητα πάντοτε ἑλληνική καί χριστιανική, ἀκόμη καί κατά τήν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας. Βαπτίσθηκε μέ τό ὄνομα τῆς ἀδελφῆς τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἀναγεννήθηκε ἀπό τό κήρυγμα καί τό ἔργο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος τήν ἐτίμησε μέ τίς δύο Πρός Θεσσαλονικεῖς Ἐπιστολές του, δοξάσθηκε ἀπό τόν πολιοῦχο της μεγαλομάρτυρα Ἅγιο Δημήτριο, ὁ ὁποῖος εἶναι τό alter ego της, μετέδωσε τήν χριστιανική Πίστη στούς σλαβικούς λαούς μέ τούς Θεσσαλονικεῖς Ἁγίους Κύριλλο καί Μεθόδιο, ἔδειξε τήν ἀρχαιομάθειά της μέ τόν λόγιο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Εὐστάθιο (12ος αἰ.), κλασσσικό ἐρμηνευτή τοῦ Ὁμήρου, καί διετράνωσε τήν ὀρθόδοξη ταυτότητά της μέ τόν δεύτερο πολιοῦχο της Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, τόν σπουδαιότερο Ὀρθόδοξο Θεολόγο τῆς δευτέρας μετά Χριστόν χιλιετίας. Τόν χριστιανικό της χαρακτήρα τονίζει περισσότερο ἡ πρώιμη ἐμφάνιση καί ἡ ἐν συνεχείᾳ ἐντυπωσιακή ἀνάπτυξη τοῦ Μοναχισμοῦ μέσα στήν πόλη, ὅπου κατά τόν δέκατο τέταρτο (14ο) αἰώνα ὑπῆρχαν εἰκοσιέξι (26) Μοναστήρια καί ἕνδεκα ἐνοριακοί Ναοί - ὑπερδιπλάσια τῶν Ναῶν τά Μοναστήρια - περισσότερα καί ἀπό τά Μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Γι' αὐτό δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται ἡ πόλη στά βυζαντινά κείμενα ὡς "φιλομόναχος" καί ἀπό σύγχρονους βυζαντινολόγους ὡς "δεύτερος Ἄθως" καί ὡς "σωστή καλογερούπολη". Σώζονται μέχρι σήμερα Καθολικά (κεντρικοί Ναοί) Μοναστηριῶν πού λειτουργοῦν πλέον ὡς ἐνοριακοί Ναοί.